உன்னில் தொலைய
தயங்குவதேயில்லை
உள்ளம் என்னிலையிலும்

கண்களால் தொட முடியாத
எதையாவது மனசு
தொட்டதேயானால்
அது காதல்தான்

மௌனத்தில் பேசும் நெஞ்சங்கள்
வார்த்தைகளால் அணைக்க முடியாத
காதலை வைத்திருக்கும்

உனைபோல்
நானும்
அன்பின் பிடிக்குள்
சிக்குண்டு என்னவன்
மன கூண்டில்
மௌனமாகி போனேன்
என்னுலகே அவனென்று

அருகில் இருந்தால்
அணைத்து மகிழ்வேன்
தொலைவில் இருப்பதால்
நினைத்து மகிழ்கிறேன்

பார்த்த முகம்
மறந்து போகலாம்
ஆனால் பழகிய இதயம்
ஒரு போதும் மறந்து போவதில்லை

மௌனமாக இணையும் பார்வைகள்
வார்த்தையில்லாத நூல்களில்
காதலை நெய்து விடுகின்றன

மன்னித்து விடு
என்பது அன்பு
அதை அப்போதே
மறந்து விட்டேன்
என்பது பேரன்பு

கண்கள் மூடினால்
கனாக்களிலும் காதலித்துவிடுகிறாய்
கண்கள் திறந்தால்
நிஜமாகவே உரிமை கொண்டுவிடுகிறாய்

உன் கண்ணாடி நான்
என் பிம்பம் நீ