மவுனமே
வாழ்க்கையான போதும்
அவளின் கொலுசு சத்தம்
இன்பமென என்னை
வாழச்செய்கிறது

நம்மை
நனைத்த மழைதுளி
உலர்ந்தபோதும்
நாம் இணைந்த
நினைவுதுளி
இன்னும் ஈரமாகவே
மனதில்...!

காதலனின் சுவாசம்
அருகில் வரும் போது
இரவு இசையாக மாறுகிறது

நெருக்கத்தில் நிற்கும் பார்வைகள்
நேரத்தை நிறுத்தும்
மாயையை உண்டாக்குகின்றன

பேசி பயனில்லாத போது
மௌனம் சிறந்தது
பேசியே அர்த்தமில்லாத
போது பிரிவே சிறந்தது

என் உயிரை விட
மேலானது
உன் ஓர் அணைப்பு

கட்டுண்டு கிடக்கிறேன்
உன் சுவாசத்தில்
என் நேசக் காதலா

சில நிமிடம்
ரசித்தாலும்
மனதை வண்ணமாக்கி
செல்லும் வானவில்லாய்
நீயும் வண்ணமாக்குகிறாய்
மனதை

இருவர் சேர்ந்து சிரிக்கும்
ஒரு தருணம்
ஆயிரம் கவிதைகளுக்கும் சமம்

மலர்களின்
மணம் போல்
உன் மனம் எனக்கு
இனிமையாக விளங்குகிறது