சிப்பிக்குள்
இருக்கும் முத்தாக
மனதுக்குள்
என்னுள் இருக்கிறாய்

என்னுள் இருந்து
கொண்டே
எனை தவிக்கவிடும்
உன்னிதயமும்
பெரும் இம்சைதான்
நீயில்லா பொழுதுகளில்

சுதியோடு இசைக்க
காத்திருக்கு
சலங்கையும்
உன் ரசனைக்காய்
நீ வருவாய் என

சிரிப்பு ஒரு தருணம்
ஆனால் அதன் நினைவு
ஆயுள் முழுதும்

தூரத்தை என்னால்
தாங்க முடியும் ஆனால்
நீ இல்லாத வாழ்க்கையை
என்னால் கற்பனை
செய்து பார்க்க முடியாது

கண்ணோட்டம்தான்
தொடக்கமென்றால்
அதற்குப் பின்னே
உடல் மொழி பேசும்
கதைதான் தொடரும்

இதயம் சிரிக்கும் போது
வாழ்க்கை ஒரு கவிதை

இருண்ட வானையும்
அன்னாந்து ரசிக்க வைக்க
அவளால் மட்டுமே சாத்தியம்
(நிலவு மகள்)

புரிதல் என்பது
காதலின் அடிப்படை
அதில் நம்பிக்கை சேரும்போது
அது நிலையானது

மழையில் நனைந்த
பிண்டத்தைக் காணும்
கண்களைப் போல்
காதல் சிலருக்கு மட்டும் தெரியும்