மனதில் இடம் கொடுத்தவனை
நினைவிலிருந்து நீக்க முடியாது

விரைந்தே மறைந்திடும்
மெல்லிய கோடு
தான் எப்போதும்
நம் ஊடல்கள்
மணலில் கிறுக்கிடும்

அன்பு பேசாமல் இருந்தாலும்
அது செயலில் தெளிவாக தெரியும்

சிலர் பேசும் குரலில் தான்
மனம் வீடு கண்டுபிடிக்கும்

சுவாசம் கலக்கும்
நொடியில் உலகமே கரையும்

கண் பார்க்காத வழியிலும்
ஆன்மா காதலை கண்டுபிடிக்கும்

சாயும் நேரத்தில் கூட
ஒரு தடவை தொட
விரும்பும் விரல்கள்
உணர்வுகளை விட
ஆழம் சொல்கின்றன

சுமந்தே கடக்கின்றான்
என் மன
சுமைகளையும்
சலிக்காமல்
புன்னகையோடு

விடிந்த பின்னும்
மறையாத நிலவாக
மன வானில்
உலாவுகிறது
இரவின்
நினைவு துளிகள்

அவளின் ஒட்டுமொத்த இருப்பும்
காதலாக விழுந்தது