வாசலில் உன் கை பதித்த
கோலத்தை விட உன் கால்
பதித்த கோலம் அழகு
பின்னர் ஏன் கோலமிடுகிறாய்
வாசலில் உன் கால்
தடங்கள் போதுமானது

உனக்கான வரிகள்
என்றால்
சற்று தயங்கிதான்
போகிறது
எழுதுகோலும் எழுத
பொய்கள் கலக்க
பிடிக்காமல் கவிதையில்

சுவரில் சாய்ந்த நிழல்போல
அவளின் நினைவுகள்
எப்போதும் அருகில்தான் இருக்கும்

இதயம் சில பெயர்களை
அழிக்காது ஏனெனில்
அவை அதில் பதிந்திருக்கின்றன

உன் அணைப்பு
எனக்கு ஒரு கவிதை
போல இருக்கிறது
அது விரிந்துகொண்டு
போகவேண்டும் முடிவில்லாமல்

மழையில் நனைந்த பின்
வரும் வாசம் போல
காதல் எப்போதும் புதிதாய் இருக்கும்

இப்போது என்ன செய்துக்
கொண்டு இருப்பாய் என்று
எப்போதும் நினைத்துக்
கொணடே என்
நிமிடங்கள் நகர்கின்றன

உதட்டு சாயத்தை
கலைத்த அவனே அதை
மீண்டும் முத்தத்தால் மீட்டு தா

இது தான்
காதலென்றால்
சற்று தூரமாகவே
இருந்துவிடு
உன் நினைவெனை
தொட்டு கொண்டே
இருக்க
சுகமான இம்சயாய்

அன்பு சொற்களில் இல்லை
அது செயல்களில்
அமைதியாக வாழ்கிறது