எப்போதோ
நினைக்கவில்லை
எப்போதும்
நினைத்திருப்பது
உனையே

நெருக்கமில்லாமல்
நிம்மதியை தரக்கூடிய
ஒரே நபர்
(காதலியாம்)

பூவோடு சேர்ந்திருக்கும்
வாசத்தை போல்
உன் நினைவோடு
சேர்ந்திருக்கிறது
என் சுவாசம்

இதயம் ஒரு மழைப்பொழிவு
அதை உணர்வது மட்டுமே காதல்

செருக்கும் கைகளின் நடனம்
சுவாசத்தின் இசைதான்

யாரோடும்
பயணிக்க பிடிக்கவில்லை
நம் நினைவோடு
பயணிக்க பிடித்திருப்பதால்

அடர்ந்த இரவில்
அவளின் மூச்சு மட்டும்
சப்தமாக கேட்டது

தொடர்ந்துச்செல்லும் நினைவுகள்
காதல் உண்மையானது
என்பதை நிரூபிக்கும்

காதல் ஓர் பயணம் இல்லை
அது ஓர் இமையாத கனவு

காதல் ஒரு மொழியாக இருந்திருந்தால்
அதை புரிந்துகொள்ள
காது தேவையில்லை
ஒரு இதயம் இருந்தாலே போதும்