நீ என் கவிதைகளை
வாசிக்கும் அழகிற்கே
ஆயிரம் கவிதை எழுதி
விடுவேன் நான்

தோளில் சாயும் கணம்
காதலாகத் தொடங்கும்
அதில் உலகமே மங்கி விடும்

எனக்காக
எழுதும் பேனாவாய்
இருந்த
நான் உனக்காக
கரையும் மையாகி
போனேன்
உன்னில் தொலைந்த
பின்னே

காதல் என்பது
அணைப்பதல்ல
உணர்த்துவதும்
உறைவதும் தான்

சிரிப்பின் பின்னால்
நின்ற நம்பிக்கை தான் காதல்

இதயத்தில் பிறந்த நிழல்
வாழ்நாள் வரை பிரியாத காதல்

சிரிப்பு அவளின்
உதட்டில் தங்கும்போது
உலகம் மெதுவாகி விடுகிறது

அருகில் நின்று
மூச்சு கலந்து வரும் தருணமே
வாழ்க்கையின் இனிய கவிதை

விரல்களின் நடையில்
நடுங்கும் ஓர் உடல்
உச்சம் நோக்கிச் செல்லும்
ஆர்வத்தின் இசைதான்

உன் வீட்டு
பறவையின் கீச்சலிள்
என் மனதிலும்
முளைக்குது சிறகுகள்
பறந்து வர உன்னிடம்