மௌனம் பிடிக்கும்
உன் வார்தைகளின்
வசீகரத்தில் தொலைந்து
எனை மறந்து
கேட்டு கொண்டிருக்க

வார்த்தைகள் இல்லாத நேரத்தில்
கண்கள் காதலிக்க ஆரம்பிக்கும்

கருப்பு இரவில்
கையில் பின்னிய விரல்கள்
கவிதை எழுதாமல்
எழுதும் ஓர் அனுபவம்

வார்த்தைகள் இல்லாமலும்
புரிந்துகொள்ளும் இடம் தான்
உண்மை காதல்

உன் மௌனத்தில்
உணர்கிறேன்
என் தனிமையை
வெகு தொலைவாய்
இருப்பதாய்

உள்ளத்தை ஊடுருவும்
இசையாய் உயிர் வரை
ஊடுருவுகிறது
உன் நினைவிசை
இன்னிசையாய்

காதல் ஒரு மெளன கீதம்
ஆசை ஒரு தீவிர உணர்வு
இரண்டும் சேரும்போது
இருவரும் ஒரே ஆத்மாவாகிவிடுகிறோம்

காதல் ஒரு உணர்வு
பூர்வமானது
அதை தன் துணையிடம்
இருந்து ஆத்மார்த்தமாக
பெற வேண்டும்

உன் வெட்கம்
எனக்கும்
துணிவை தந்தது
உன்னை ரசிக்க...

இருண்ட வான வீதியில்
அலங்கரிக்கப்பட்ட
தனிமையின்
தேவதை அவள்