மழை வீழ்வதை விட
ஒரு மௌனக் கண்விழி
அதிகமாக நனைக்கும்

உன் விரல்களின் பயணம்
என் தோலில் எச்சரிக்காத
மின்சாரத்தை எழுப்புகிறது

தீண்டலின் மென்மையா
இல்லை
உன் பார்வையின்
தாக்கமா
அசைவற்று போனது
என் கண்களும்

முற்றிலும் பேசாமல்
நடந்த அந்த தொடு
ஒருவிதமான மின்சார பரவல்

எங்கு ஒளிந்து
கொண்டாலும்
உன் நினைவிடமிருந்து
தப்பிக்க முடிவதேயில்லை

அவன் இல்லா
இரவுகளில் தேய்வது
நிலவு மட்டுமல்ல
நானும் தான்

என் உயிரின் கண்களில்
நீயே ஒளியாக இருக்கிறாய்

காற்றோடு உளறாதே
காதோரம் இசைக்கிறது
உன் காதல் மொழி

நெருக்கத்தின் வெளிச்சத்தில்
துடிக்கும் இரு இதயங்கள்
ஒரு காதலின் இசை

நினைவோ நிஜமோ
உன்னுடனேயே தான்
என் பயணமும்
வாழ்க்கை முழுதும்
என்னாயுள் வரை