அடைமழையில்
தப்பித்து
உன் அனல்
பார்வையில்
சிக்கிக்கொண்டேன்

பேசுகின்றது
உன் நினைவும்
கெஞ்சலும்
கொஞ்சலுமாய்
உனைப் போலவே
எனையும் மௌனமாக்கி

தோளில் சாய்ந்து
விழிக்கின்ற காலையில்
சூரியன் கூட
என்னைத் தொட்டு
விழிக்க விட மறுக்கிறான்

கண்கள் சந்திக்கும் இடத்தில்
வார்த்தைகள் தேவையற்றவை

காதல் ஒரு இசை போல
மனம் அதற்கேற்ப ஒலிக்க தெரிந்தால்
வாழ்வு மெலோடியாகும்

எதையும் தாங்கும்
இதயம் தான்
உன் மௌனத்தை
தவிர

தோளில் சாயும் நிமிடம்
உலகம் அமைதியான
தங்க நேரம் ஆகிறது

மழை போல நீ வந்தாய்
உன் நினைவுகள் நனைத்தும்
என் இதயம்
சுத்தமாய் மலர்கிறது

சிறிய தொடுதலில் கூட
காதலின் ஆழம் புயலாக எழுகிறது

உள்ளத்தில் உள்ளதை
பரிமாற்றம் செய்ததால்
அவனும் அவளும் மறைந்து
அவர்கள் ஆகினர்