இனிமேல் தேடினாலும்
கிடைப்பதில்லை
உன்னை போல
ஒரு இதயத்தை
என் வாழ்க்கையில்

உன் கண்ணாடி நான்
என் பிம்பம் நீ

எங்கும் பார்வையில்லாமல்
உனது அருகிலேயே இருக்கின்றேன்
அன்பின் மயக்கம்

உன் பெயர்
ஒவ்வொரு முறை
உச்சரிக்கும்போதும்
என் இதயம் இசைக்கிறது
காதலின் ராகம்

இரவில் வரும்
கனவைவிட உன்
நினைவில் வரும்
கனவிலேயே நான்
நிஜமாய் வாழ்கின்றேன்

சொல்வதற்குள் முத்தமிட்டாள்
அப்போதுதான் புரிந்தது
ஆசை ஒரு குரலல்ல செயல்

ஒரே அறையில்
இருவரும் சாய்ந்திருக்கும் போது
இருதயங்கள் தான் உரையாடும்

அதே அன்பு
அக்கறை
தவிப்பு துடிப்பு
அன்று முதல்
இன்று வரை
சற்றும் மாற்றமில்லாது
உன்னால் மட்டும்
எப்படி சாத்தியமென்று
பிரமித்து போகிறேன்
நானும் என்னவனே

பரிவாக தொடும் பார்வை
பல நூறு வார்த்தைகளை விட
அதிகம் பேசும்

மாலை நேரத்தின்
சிவந்த வானம் போல
இதயத்தின் ஆழத்தில்
பாசம் மெதுவாக பரவுகிறது