வலிகளை
நீ கொடுத்தாலும்
விழிகளில்
உனை சுமப்பேன்
சுகமாய்

விரல்கள் இணையும்
அந்த நேரம்
காற்று கூட
பதட்டம் அடைகிறது

குளிர் வாடையாய்
உன் பார்வை வீச
போர்த்தி கொள்கிறது
வார்த்தைகளும் மௌனமாய்

நெற்றியில் இருக்கும்
சிவப்புப் பொட்டு நீ
என் பெண்மைக்கு
நீ தந்த பரிசல்லவோ
கணவனே என்
ஆருயிர் காதலனே

பேசத் துடிக்கும்
வார்த்தைகளை விட
உன் மௌனமான பார்வையில்
ஆயிரம் அர்த்தங்கள்
புதைந்து கிடக்கின்றன

கைகளால் தொடாத போதும்
மனதின் நிழலாக சேர்ந்து
இருப்பதே உண்மையான காதல்

உன்னை
நினைத்து
என்னை
மறப்பதுதான்
காதலென்றால்
ஆயுள் முழுதும்
வாழ்வேன்
எனை மறந்து

பல நேரங்களில்
ஒளியாய்
சில நேரங்களில்
தூசியாய்
என் விழிகளில்
மாற்றத்தை
ஏற்படுத்துகிறாய்

இரவின் மௌனத்தில்
பெயரும் பெயர் தான்
காதலின் தூக்கம்

இதயத்தில் விதைக்கப்பட்ட நம்பிக்கை
காலத்தால் வளர்ந்து மலராகிறது